Festiwal Andrzeja Bursy

FESTIWAL ANDRZEJA BURSY, KRAKÓW, 15-18 VI 2009
„POCZĄTKI TEATRU CRICOT 2 – PROGRAM DRUGI”
WYSTAWA TOWARZYSZĄCA FESTIWALOWI
DAWNA ELEKTROWNIA PODGÓRSKA – CRICOTEKA, UL. NADWIŚLAŃSKA 4
KRAKÓW, 15 VI 2009

I. „Cyrk” K. Mikulskiego, prezentacja video (fot. Aleksander Wasilewicz, oprac. J. Michalik)

Jednoaktówka „Cyrk” Kazimierza Mikulskiego, reżyseria: Tadeusz Kantor, kostiumy: Maria Jarema, muzyka: Adam Kaczyński, obsada: Kazimierz Mikulski (Dyrektor Franciszek), Wanda Kruszewska (Małgorzata), Stanisław Gronkowski (August Klaun), Jerzy Nowak (Anastazy żongler), Marian Słojkowski (O. osobnik nieokreślony), Stefania Górniak, Maria Stangret (Woltyżerki), premiera: 13 I 1957, Teatr Cricot 2, Dom Plastyków, Kawiarnia

II. „Karbunkuł czyli Teatr Okropności Andrzeja Bursy i Jana Güntnera”, prezentacja video (fot. Aleksander Wasilewicz, oprac. J. Michalik), Maszyna do szycia z „Karbunkułu” (rekonstrukcja: Andrzej Kowalczyk, poł. lat 90.)

„Karbunkuł”, scenariusz: Andrzej Bursa i Jan Güntner, reżyseria: Tadeusz Kantor, obsada: Jan Güntner, Wanda Kruszewska, Andrzej Bursa, Romuald [Roman] Tatarczuch, Freda Leniewicz, Andrzej Żmudzki, Stanisław Gronkowski, Maria Stangret, Kazimierz Sala, premiera: poł. III 1957, Teatr Cricot 2, Dom Plastyków, Kawiarnia

III. „Kineformy” – film Andrzeja Pawłowskiego, jesień 1957, zdjęcia: Kazimierz Konrad, muzyka: Adam Walaciński, współpraca: Zbigniew Hartwig, Stanisław Maszewski, M. Nawrocka, kierownik produkcji: Konstanty Tarnowski, produkcja: Zespół Autorów Filmowych „Po prostu”

„Kineformy” Andrzeja Pawłowskiego, autor i realizator: Andrzej Pawłowski, montaż muzyczny: Jerzy Kaszycki (fragmenty III Symfonii Honeggera, Toccaty Bacha, śpiewu Ymy Sumac), czas trwania: ok. 20 minut, premiera: 13 I 1957, Teatr Cricot 2, Dom Plastyków, Kawiarnia

Kineformy Andrzeja Pawłowskiego polegają po prostu na rzutowaniu ruchomego, przestrzennego modelu abstrakcyjnego, poprzez deformujące soczewki na ekran. Cała maszyneria (…)jest w gruncie rzeczy zdumiewająco prosta. W blaszanej skrzyni (której najdłuższy bok wynosi półtora metra) znajduje się pięć modeli abstrakcyjnych, każdy o średnicy mniej więcej 40 cm. W czołowej ścianie skrzyni jest pięć deformujących soczewek, w ścianie bocznej -  jeden reflektor. To właściwie wszystko oprócz ekranu i widzów (…). Poruszam - powiada [Andrzej Pawłowski] – dwiema jak gdyby korbami. Jedną uruchamiam modele, drugą soczewki. Światło reflektora rzutuje kolejno abstrakcyjne formy modeli na ekran. Przy czym przechodząc przez soczewkę deformuje je , dając w rezultacie obraz czasem bardzo skomplikowany (…). Obraz stale, płynnie się zmienia jak w filmie (…) niemożliwe jest kilkakrotne uzyskanie identycznych efektów. (…) Niezmienna jest tylko muzyka, nagrana na taśmę i reprodukowana z magnetofonu. Właśnie w rytm muzyki poruszam rękami.
- Lucjan Kydryński, Wynalazek Andrzeja Pawłowskiego – Kineformy, „Przekrój” nr 619, 17 II 1957

Poniżej program Festiwalu

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oprac. Jolanta Kunowska 

15.06.2009